Αυτό είναι το forum μου. Μπορείτε να δημιουργήσετε θέματα και να συμμετέχετε στις συζητήσεις τους.
Δημιουργία θέματος | Για την λίστα
Εμείς οι Κρήτες έχουμε την δυνατότητα να εκφράζουμε το κάθε μας συναίσθημα όποιο και αν είναι αύτο, πόνος, αγάπη, χωρισμός, χαρά… Με τις μαντινάδες. Εκείνα τα δίστιχα που όλοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει... Οι μαντινάδες είναι δίστιχα με ομοιοκατάληκτους ιαμβικούς στίχους 15σύλλαβους και πρωτοεμφανίστηκαν σαν ποιητικό είδος προς τα τέλη του 14ου αιώνα και έκτοτε αρχίζει να καλλιεργείται σε πολλές Ελληνικές περιοχές και ιδιαίτερα στο νησιώτικο χώρο. Στην Κρήτη οι μαντινάδες παρουσιάζουν μεγάλη άνθιση και έχει καθιερωθεί ως ένα από τα βασικότερα μέσα έκφρασης συναισθημάτων. Οι βασικοί φορείς τις μαντινάδας είναι οι λυράρηδες, οι ριμαδόροι αλλά και ο απλός κόσμος . Αρκετά όμως είπαμε για την προέλευση και την ανάπτυξη της μαντινάδας, παρακάτω θα σας παραθέσω αρκετές μαντινάδες που τις έχω ξεχωρίσει. Η μαντινάδα φίλοι μου δεν είναι προχειρότης Είναι του γέρου η σοφιά κι η αμυαλιά της νιότης! Όλες τις πίκρες τις χαρές και της ζωής τη γλύκα στο δεκαπεντασύλλαβο της μαντινάδας βρήκα! Είναι πικρή μα και γλυκιά,έχει και καλαμπούρι και τραγουδεί το βάσανο μαζί με το κουσούρι! Τον Έρωτά της τραγουδεί στο θάνατο αντάμα και βγαίνει από τη χαρά μα κι απ'το μαύρο κλάμα. Είναι η ζωή ολόκερη κι ό,τι και να μας λάχει: γη πίκρα είναι γη χαρά γη αποκοτιά στη μάχη, στη μαντινιάδα γράφουμε και το εξιστορούμε για να θυμούνται οι παλιοί κι οι νιοι για να θωρρούνε κι απέ για να μαθαίνουνε τσ'αντραγαθιές του κόσμου, ίντα λογής ειν' η ζωή και τ'άρωμα του δυόσμου! Μα όπως είπα ύστερα είναι και καλαμπούρι για να γελά τ'αχείλι μας στον κόσμο το μουρμούρη! Γι'αυτό ορμάτε κοπελιές μαζί με τα κοπέλια να κάνουμε μωρέ τη γη να σιέται από τα γέλια! "Εγώ 'μαθα τα δύσκολα να θέλω και να ψάχνω, τα εύκολα δεν τα 'βαλα στα όνειρα που φτιάχνω." "Όσο κι αν με πληγώνουνε, δε σκύβω το κεφάλι, γιατί μετά απ' τη βροχή, ο ήλιος βγαίνει πάλι.." Στον υπνο μου βλεπω χαρες που ξυπνια της στερουμε μα δεν μπορω και μια ζωη για κοινες να κοιμουμε! Εγω θα κανω ονειρα Και αληθινα ας μη γινουν Μου φτανει που προσπαθησα Ονειρα να μην μεινουν. Ζωή δεν είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι πάλι. Ζωή είναι να 'σαι ξυπνητός όταν κοιμούντε οι άλλοι Aν σμίξουνε τα χείλη μας θάνε η στιγμή μεγάλη γιατί θα λέει σ΄αγαπώ η μια αναπνοιά στην άλλη. "αξία δεν έχει στη ζωή να ξέρεις ν' αγαπήσεις αλλά αυτό που αγαπάς να ξέρεις να κρατήσεις " "Να ζήσεις μόνον μιαν αυγή τόση ζωή σου φτάνει ρόδο που ζει για μια ζωή την ομορφιά του χάνει..." "Το πέταμα του αετού άλλο πουλί δεν κάνει μπορεί να ξέρει να νικά μα ξέρει και να χάνει" "Κάποιες στιγμές τα βάσανα με κάνουν και λυγίζω θέλω να δείχνω δυνατός μα στα κρυφά δακρύζω." Άν ήσουν ένα δάκρυ μου, καλλιά είχα να πεθάνω, παρά αν δώ στο μάγουλο, πως τρέχεις και σε χάνω. Σάν δάκρυ μεσ'τα μάτια μου, σ'εχω και σε φυλάσσω, και τρέμω απ'τον φόβο μου, μην κλάψω και σε χάσω. Στάσου στον ήλιο απέναντι φως μου να σ'αντικρύσει,να πέσει από τη ζήλια του στη θάλασσα να σβήσει. Όμορφο είναι ν' αγαπάς να κλαις για μιαν αγάπη να τρέχει από τα μάτια σου του έρωτα δάκρυ. Έχει η ζωή μας νόημα όταν υπάρχει αγάπη ακόμη και αν ευθύνεται εκείνη για το δάκρυ... Αν είχε ο χωρισμός καρδιά κι αισθήματα ο πόνος δεν θα υπήρχε στη ζωή άνθρωπος να 'ναι μόνος Λιάζει και κάνω σύννεφο απάνω σου τη σκέψη το φως του ήλιου να μη βρει τρόπο να σε χαϊδέψει
Με μια φωτογραφία σου στεκω και κουβεντιάζω, και σου μιλώ και δεν μιλάς και βαριαναστενάζω. Ήλιος εσύ φεγγάρι εγώ ο γης τ' αλλού κλώθουμε, μα είναι τσι φύσης εντολή να μην συναντηθούμε. Λοξές τσι ρίχνεις τσι μαθιές μα κείνες πάνε ντρέτα κι έχουν ακτίνα δράσεως έξη χιλιάδες μέτρα.
Δεν ξανακάνω Θέε μου όνειρα να προσκυνώ εσένα γιατί ζώ απ΄ τον άγγελο που έκανες για μένα! Αν δεν μπορείς να μ΄αγαπάς μίσος μονάχα δωσ΄ μου φτάνει που θα αισθάνεσαι κάτι για μένα φώς μου. Φύτεψα τριαντάφυλλα να βλέπω να ξεχνιούμε μα τα θωρρώ κι οι σκέψεις μου σε σένανε γυρνούνε. Εσύ με κάνεις και δεν μπορώ να μπώ στην εκκλησία γιατί εσένα σκέφτομαι σαν δώ την Παναγία. Σκόνη ν΄ αγγίξει πάνω σου θεριό με κάνει η ζήλια σκέψου να πούνε σ΄ αγαπώ σ΄ άλλoν τα δυο σου χείλια Κάνε τα χέρια σου σταυρό να σταυρωθώ απάνω και δε με νοιάζει ανάσταση ποτέ μου να μην κάνω Να τανε τρόπος να με δεις την ώρα που κοιμούμαι να δεις πως και στον ύπνο μου για σένα τυρρανούμαι. Μεγάλη νύχτα κι όνειρα γεμάτα από ΄σένα δεν σε ξεχάσανε ποτέ κι εκείνα σαν κι εμένα. Ελάτρεψα τα όνειρα που τα μισούσα πρώτα γιατί τη φέρνουνε συχνά και μου χτυπά την πόρτα. Όταν μιλώ του φεγγαριού μεγάλη ευθύνη έχει γιατί του λέω μάτια μου εσένα να προσέχει Του φεγγαριού παρήγγειλα για με να σου μιλήσει μα ΄κείνο μου απάντησε πως σ΄ έχει αγαπήσει. Πως να μη νιώθω μοναξιά αφού δε σ΄ έχω ταίρι μισό φεγγάρι δε μπορεί πανσέληνο να φέρει. Μην κλαίς κερά μου και πονείς που είσαι μακριά μου άσε να κλαίς για τσι χαρές που θα γευτείς κοντά μου. Το γέλιο μονο στ΄όνειρο στα χείλη μου το φέρνω και κάνω μπρόβα ξυπνητός μα δε τα καταφέρνω!!! Μου΄ κανε δώρο η μοίρα μου φτερά μα τσακισμένα γι΄αυτό θα δεις παράπονα στα μάτια μου κρυμμένα. Αφήνει το κι ο δυνατός το δάκρυ του να τρέχει καμιά φορά κι η δύναμη τα όρια της έχει. Τα δάκρυα μου τρέχουνε στο πάτωμα λιμνάζουν και τη μορφή σου να γελά στεγνώνοντας χαράζουν. Λένε πως η καρδία χτυπά για να μας δίνει αίμα, μα η δικιά μου η καρδιά χτυπά μόνο για σένα. Μες στης καρδιάς σου τους παλμούς θέλω κι εγώ να ζήσω κι όταν θα πάψει να χτυπά τότε κι εγώ να σβήσω. _ Ενα λεπτο αλλάργο σου και μια ζωη κοντα σου θ'αναζητησω το λεπτο που εζησα μακρυα σου.
Εγώ ήμουνα που έπεφτα στ’ αγκάθια να περάσεις κι έδινα και το αίμα μου δικό σου να μη χάσεις .............................................. Κι αν βρω τ' αθάνατο νερό δεν πίνω κι ας ποθανω, άμα δε βρεις και εσύ να πιεις ηντα να ζω να κάνω? .............................................. Το δάκρυ μου είναι κόκκινο οντε θα βγει για σένα γιατί ανακατεύεται με τσι καρδιάς το αίμα .................................................. Στην μέσα πάντα της καρδιάς σε τόπο διαλεγμένο θα σ' έχω σαν το φυλαχτό ώστε να ζω κρυμμένο ................................................ Εγώ τη λέξη σ' αγαπώ την έχω καταργήσει γιατί την είπα μια φορά και έχω πληγές γεμίσει. ................................................. Όσα αγαπώ δε σ’ αγαπά η μάνα που σε γέννα γιατί έχει κι άλλα να αγαπά μα εγώ έχω μόνο εσένα ................................................... Χριστέ μου ηντα τα πάθη σου μπρος τα δικά μου πάθη που αγαπώ και προσπαθώ κανείς να μην το μάθει ............................................... Όπως την εφανταστηκες δεν είναι η αγάπη, η αγάπη θέλει βάσανα και χίλια μεγάλα πάθη. .................................................. Σε αγάπησα και πόνεσα μα τώρα τι να κάμω όσο και να το εύχεσαι εγώ δε θα πεθάνω .................................................. Σ' όλα τα δικαστήρια του κόσμου αν με δικάσεις, μόλις θα πω πως σ' αγαπώ την δική θα την χάσεις
"Ό,τι κι αν πω μου φαίνεται θα 'ναι για σένα λίγο, γι'αυτό σιωπώ κι αρέσει μου μόνο που σε ξανοίγω!" "Του ουρανού γυρεύουνε τ΄ άστρα να σε χορτάσουν και τη μορφή σου να χαρούν πριν και αυτά γεράσουν." "Η νύχτα που έχει πανσέληνο Κι αστροφεγγιά συνάμα Δεν σε περνά στην ομορφιά Ανέ βρεθείτε αντάμα..." "Σα το φεγγάρι φωτεινό Είναι το πρόσωπο σου Και σαν τον ήλιο υπέροχο κάθε χαμόγελο σου..." "Με όνειρο δε συγκρύνεσαι Μ'αλήθεια δεν ταιριάζεις Κι αφού δεν είσαι στους ουρανούς Γιάντα μ'αγγέλου μοιάζεις;" "Σαν αετός πετάς ψηλά Μα πάλι χαμηλώνεις Και με τα μπλέ τα μάτια σου Πολλές καρδιες πληγώνεις..." "Σαράντα ήλιους ξεπερνά των αματιών σου η λάμψη τσιγάρο από το βλέμμα σου μπορεί κανείς ν'ανάψει..." "δύσκολα βλέπεις στη ζωή θαύματα να συμβαίνουν και σαν εσένα άγγελοι μία στο τόσο βγαίνουν" "Και την ανάσα μου κρατώ όντε βρεθώ κοντά σου, μη σου χαλάσω βιόλα μου την τόση ομορφιά σου."
Τι να την κάνω μια καρδιά, ήθελα να ‘χω κι άλλη να σ' αγαπώ και με τις δυο και λίγο να ναι πάλι. Το πρώτο λάθος που έκανα ήταν να σ' αγαπήσω, το δεύτερο που δεν μπορώ εδα να κάμω πίσω. Έχω μοναχά μια καρδιά σε σένα την χαρίζω να την κρατάς να την φυλάς εκεί που το αξίζω Όσα είναι τα άστρα του ουρανού τόση και η καρδιά μου τόσα και τα ξενύχτια μου που σε έχω μακριά μου. Κομμάτιασε μου την καρδιά δε σου παραπονούμε και τα κομμάτια θα γεννούν καρδιές να σ' αγαπούνε Στην αγκαλιά σου επιθυμώ μια νύχτα να περάσω να νοιώσω την αγάπη σου και υστέρα ας σε χάσω
Αν χρειαστείς μια αγκαλιά φώναξε το όνομα μου κι αν δεν μπορώ να έρθω εγώ θα στείλω την καρδιά μου Αστέρι με είπαν μια φορά και ίσως να γίνω φως μου αν το θελήσεις να γενείς εσύ ο ουρανός μου Όσες οι στάλες της βροχής μέσα στην καταιγίδα, τόσες φορές σε σκέφτηκα την μέρα που δε σ' είδα Βραδιάζει απόψε απότομα κι εγώ κοιτώ τ' αστέρια, πως θα θελα να σε κρατώ μέσα στα δυο μου χέρια.
Δοτής θα γίνω της καρδιάς να μην ταφή στο χώμα να ζει αυτή να σ' αγαπά κι ας είναι σε άλλο σώμα Ελπίδα στην αγάπη σου το ξερώ πως δεν έχω, μα την απογοήτευση να πάρω δεν αντέχω. Το άρωμα που σκόρπησα στο πέρασμα του ανέμου άραγε θα έρθει να σε βρει σγουρέ βασιλικέ μου; Βασιλικέ να κάτεχες ποια χεριά σε ποτίζουν έπρεπε τα κλωνάρια σου στον ουρανό να αγγίζουν Θα σου τη δώσω τη καρδιά για να χειs δυο μωρό μου όταν θα στεναχωρηθειs να κλαις με τη δικιά μου. Απ ‘όλα τα άστρα του ουρανού φωτίζει μόνο ένα και μου φωτίζει τις βραδιές που σκέφτομαι εσένα. Ποιο εύκολο μου φαίνεται τη θάλασσα να αδειάσω να την πετάξω στην στεριά παρά να σε ξεχάσω Στο πέταγμα του αετού πολλά πουλιά τρομάζουν, στο πέρασμα σου αγάπη μου πολλές αναστενάζουν.
Σα το κερί που μια αναπνιά για να το σβήσεις φτάνει μοιάζω μακριά σου και συχνά τρέμω που αέρας πιάνει Ισως οι δρόμοι μας ποτέ να μην συναντηθούνε μα στ'όνειρο δε πέρασε βραδιά να μην τα πούμε Σευχαριστώ που μέμαθες πως όσοι αγαπούνε χαμένοι πάντα βγαίνουνε στο τέλος και πονούνε Αμα δε κάνει κηπουρός καθένας, που να μάθει, τον κόπο που χει η ροδαριά μέχρι να βγάλει άνθη Με τα φτερά του ο αετός φωλιά στη τρούλα στένει δε μοιάζει εκείνος του χοχλιού να γλύφει και να βγαίνει Εσένα η αγάπη σου μοιάζει με του τζιτζίκου που ανεβαίνει στη συκιά και τραγουδεί του σύκου Αφού 'χεις άστατη καρδιά, το ψέμα σου περίσιο οση αγάπη σου δωσα θα σου τη πάρω πίσω
Οι μαντινάδες δεν μπορούν να πουν για σε τι νιώθω μονάχα ότι μου έλειψες και τώρα πόνο νιώθω Αν σ΄ αγαπώ φταίει ο θεός μεγας καλλιτέχνης που έκανε κατάχρηση της μαγικής του τέχνης. Σαν τον ανθό της άνοιξης άνθησα στην καρδιά σου και ελπίζω να μην μαραθώ και φύγω από κοντά σου. Ήλιε μου να μην ξαναβγείς καθόλου δεν με νοιάζει μα χω γω την αγάπη μου και οπού προβάλει λιάζει. Όταν σε έπλασε ο Θεός δεν είχε φέξει ακόμα γι’ αυτό έχουνε τα ματιά σου τσι ανατολής το χρώμα. Χίλιες καρδιές κι αν είχα εγώ χαλάλι στο κορμί σου μα έχω μια και μοναχή χίλιες φορές δική σου Μοιάζω σαν τον ναρκομανή που ζει μέσα στον πόνο κι η δόση μου είναι να σε δω ένα λεπτό και μόνο. Η νύχτα είναι μαρτύριο γι’ αυτούς που αγαπούνε αχ και πως την επερνουν χωρίς να κοιμηθούνε. Ήθελα να ήμουν σύννεφο να με φυσά το αγέρι να με φυσήξει μια βραδιά κοντά σου να με φέρει. Ήθελα νάμε δάκρυ σου όταν θα κλαις να βγαίνω στο όμορφό σου πρόσωπο περίπατο να πιένω Άρχισε πάλι να χτυπά παράξενα η καρδιά μου παναθεμασε για καρδιά και έχασα την υγειά μου. Τα ματιά σου μ' ανοίξανε πληγή που δεν θα γιανει κι αν βρεθεί ποτέ γιατρός δε θα βρεθεί βοτάνι. Αν μ’ αγαπάς κι είναι όνειρο ποτέ να μην ξυπνήσω με την γλυκάδα απ το όνειρο θέλω να ξεψυχήσω
Το σ'αγαπώ να σου το πω φοβάμαι και διστάζω, άσχετα πως το μαρτυρώ στιγμές που σε κοιτάζω. Βασίλισσα μοναδική στου νου μου το παλάτι, που' χεις τη σκέψη σύμβουλο και το κορμί μου εργάτη Στην αγκαλιά σου επιθυμώ μια νύχτα να περάσω να νιώσω την αγάπη σου κι ύστερα να σε χάσω.. Έβγα στο παραθύρι σου να γίνει η νύχτα μέρα να πάρει ανάσα η καρδιά και το κορμί μου αέρα. Τι μαντινάδα να σου πω, ψιμυδευτή μου βιόλα που ‘ ναι τα κάλλη σου πολλά και δεν τα βάνει όλα Ως καρτερούνε το νερό τα δέντρα κάθε μέρα, σε περιμένω, για να 'ρθείς, άσπρη μου περιστέρα. Εσύ μου κάνεις τη ζωή χαρούμενη κι ωραία, εσένα θέλω, αγάπη μου, παντοτινή παρέα Κι ο Θεός να μου το πει για πάντα να σ΄αφήσω δεν ξαναμπαίνω σ΄ εκκλησιά να τονε προσκυνήσω Το ξέρεις ότι σ’ αγαπώ; μη με ρωτήσεις πόσο, γιατί δεν έχω τη σωστή απάντηση να δώσω. Ωσάν τα κρίνα του αγρού που τη βροχή ποθούνε έτσι ποθούν τα μάτια μου τα μάτια σου να δούνε Όμορφο σαν την άνοιξη είναι το πρόσωπό σου Και σαν ηλιοβασίλεμα κάθε χαμόγελό σου. Μη φοβηθείς αν αισθανθείς κάτι στο πρόσωπό σου η σκέψη μου είναι και ζητά ένα χαμόγελό σου. Συχνά μου φεύγει ο λογισμός και έρχεται μαζί σου και σου κρατάει συντροφιά μην είσαι μοναχή σου Πλια εύκολο μου φαίνεται τ' αστέρια να μετρήσω, παρά τα μάτια σου τα δυο να τα ξελησμονήσω. Θεέ μου και να 'ταν δυνατό δέκα φορές να ζούσα δέκα φορές πιο δυνατά εκείνη ν' αγαπούσα . Υπάρχουν θάλασσες, στεριές, ήλιοι, φεγγάρια, αστέρια μα γώ προτίμησα να ζώ σκλάβος(α) στα δυο σου χέρια. Θα κατεβώ στο Φόδελε να πάω να βρω τον Γκρέκο για να σε κάνει ζωγραφιά πάντα μου να σε βλέπω Της ομορφιάς σου τις γραμμές θέλω να ζωγραφίσω, σαν τον Θεοτοκόπουλο αιώνες να σ’ αφήσω Όλο τον κόσμο γύρεψα περβόλι και περβόλι να βρω μια βίτσα λεμονιά σαν το δικό σου μπόι Αχι το φως των αμαθιών και γιάντα σκοτεινιάζει όταν ακούω μια φωνή τσ' αγάπης μου να μοιάζει Σαν κύμα που κατρακυλά και σκα στο βράχο επάνω, ετσά για σένα δέρνομαι κι όμως μυαλό δε βάνω Δε θέλω να τα ξαναδώ τα μάτια σου κλαμένα, πες μου τονε τον πόνο σου να κλαίω εγώ για σένα . Είσαι για μένα η χαρά το νόημα του κόσμου, ζωή δε θέλω ούτε λεπτό χωρίς εσένα φως μου. Χωρίς νερό, χωρίς ψωμί και δίχως οξυγόνο μπορώ και ζω μα να ‘σαι εδώ να σαι κοιτάζω μόνο. Κι ο ουρανός κι η θάλασσα κι όλα τση γης τα μέρη το μαρτυρούν πως σ' αγαπώ και θα σε κάμω ταίρι Όλοι μου λεν να σ' αρνηθώ μα γω δεν σ' απαρνούμαι γιατί σ΄ αγάπησα πιστά και το Θεό φοβούμαι Το ρόδο βάνω στο νερό κι ολπίζω να φουντώσει ολπίζω κι η αγάπη μας να ξανακαινουργιώσει Μη με ρωτάς αν σ' αγαπώ, για ξάνοιξέ με πρώτα, τα δυο μου χείλη μη ρωτάς, τα δυο μου μάθια ρώτα Εκειά θα ' κούσεις μια φωνή να βγαίνει από το στόμα και θα σου πει με πλήγωσες μα σ' αγαπώ ακόμα Αχι και να σε φέρνανε νύφη στην κάμαρά μου και να σε ξεστολίζανε τα χέρια τα δικά μου Πολύ ψηλά στον ουρανό λάμπουνε τα αστέρια, μα το δικό σου συνεχώς λάμπει στα δυο μου χέρια. Απ’ όλα τ’ άστρα τ΄ ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει κείνο που βγαίνει την αυγή κι όλα τα σκοτεινιάζει Μέτρησα τ’ άστρα τ’ ουρανού, αλλά μου λείπει ένα φαίνεται πως δεν μέτρησα, αγάπη μου, εσένα. Τα δυο σου μάτια μοιάζουνε μ’ ένα ζευγάρι άστρα και μου φωτίζουν τη ζωή, αγγελοξελογιάστρα. Πολλά είναι τα αστέρια του ‘ρανού, μα το φεγγάρι ένα και στο μυαλό μου έχω πολλές μα στην καρδιά μου εσένα Ως τρέμουν τα' άστρα του ουρανού ώσπου να ξημερώσει τρέμει κι εμέ η καρδούλα μου Ότι να σ' ανταμώσει
Αν ήσουν ένα σύννεφο ήθελα να 'μαι χώμα, σαν βρέχεις να γινόμαστε οι δυο μας ένα σώμα Εγώ ζηλεύω του κεριού με την υπομονή του να στέκει πάντα όρθιο κι ας λιώνει το κορμί του Μαύρο κελί της φυλακής την αγκαλιά σου κάμε, να κάνω χίλια φονικά πάντα κοντά σου να 'μαι Αν χρειαστείς μια αγκαλιά φώναξε το όνομα μου κι αν δεν μπορώ να έρθω εγώ θα στείλω την καρδιά μου Με ολόμαυρο πουκάμισο Στο φέρετρο να μ’ έχουν Κι’ όσοι για μένα κλάψουνε Από σεβντά κατέχουν Σου χάρισα ψυχή καρδιά και όλο μου το σώμα μα συ με απαρνήθηκες και μ’ έστειλες στο χώμα Δεν έχει ελπίδα τ' όνειρο αφού θα ξημερώσει, και θα 'ρθει ο ήλιος ο φονιάς πάλι να το σκοτώσει Αστέρι με είπαν μια φορά και ίσως να γίνω φως μου αν το θελήσεις να γενείς εσύ ο ουρανός μου Ήλιε που βγαίνεις την αυγή με χέρια ματωμένα, φαντάσου πόσα όνειρα θα ν' έχεις σκοτωμένα. Η θάλασσα και τα βουνά είναι που μας χωρίζουν και όταν γυρίζω να τα δω τα μάτια μου δακρύζουν Κατάρα να σου ευχηθώ ποτέ δεν θα μπορέσω γιατί κι εγώ είμαι μέσα σου φως μου και θα πονέσω Όσες οι στάλες της βροχής μέσα στην καταιγίδα, τόσες φορές σε σκέφτηκα την μέρα που δε σ' είδα Βραδιάζει απόψε απότομα κι εγώ κοιτώ τ' αστέρια, πως θα θελα να σε κρατώ μέσα στα δυο μου χέρια... Πρόσκληση να τσί στείλετε στό θάνατο μου νά ΄ρθει προσωπική κι ο φάκελος πρός τό φονιά να γράφει... Και μόνο που το σκέφτομαι να βγεις από το νου μου το αίμα δεν κυκλοφορεί στις φλέβες του κορμιού μου Παρηγορώ την καρδιά μα δεν παρηγοράτε λέω της 1000 ψέματα μα 'κεινη σε θυμάται Ψάχνω τριγύρω μου να βρω μορφή που να σου μοιάζει, μα έναν άγγελο ο Θεός στα χίλια χρόνια βγάζει! Είναι η νύχτα βροχερή και εσύ πάλι μακριά μου στάλα γίνεται η σκέψη μου λίμνη στη μοναξιά μου Πρόβλημα δημιούργησες στο αστεροσκοπείο, γιατί έναν ήλιο ξέρανε μα εδά θωρούνε δυο Δεν πίνω για να ξεχαστώ πίνω μπας έρθεις πάλι έστω και σαν το όνειρο μες του πιοτού τη ζάλη Μη φοβηθείς αν αισθανθείς κάτι στα σωθικά σου εγώ σκαλίζω για να βρω θέση μες στην καρδιά σου Δεν ήταν τόσο τυχερή Ετούτη η χρονιά μου Μα δώρο έχω την καρδιά Να δώσω στον φονιά μου Έχω ένα βλήμα στην καρδιά και είναι του σεβντά η σφαίρα μα δεν το βγάζω αγάπη μου γιατί είναι από σένα
Αυγή κι ηλιοβασίλεμα λένε ομορφιές του κόσμου φαίνεται δεν είδανε τα δυο σου ματιά φως μου. Χωρίς αγάπης βάσανα ποιος άνθρωπος θα ζήσει, μοναχά ένας αναίσθητος μπορεί να επιζήσει Τα κάλλη σου ημερεύουνε και τα θεριά ακόμη ποιος είναι οπού θα σε δει και θα χει άλλη γνώμη Άντρας που αληθινά αγαπά και την ελπίδα χάσει μπορεί για την αγάπη του στο έγκλημα να φτάσει Τα’ άστρα κοιτώ στον ουρανό μα ψάχνω το φεγγάρι και βλέπω μες τον κύκλο του το όνομα σου πάλι. Μάτια καρδιά ψύχη και φως χαρά ζωή και ελπίδα με την καινούργια αγάπη μου καινούργιο κόσμο είδα. Σου στέλνω την καρδούλα μου σε τέσσερα κομμάτια έτσι όπως την κατάντησαν τα όμορφα σου μάτια. Θορω τα άστρα του ουρανού μα δε θορω κανένα να χει τη λάμψη που έχουνε τα μάτια σου εσένα. Τα μάτια σου είναι θάλασσα και όποιος ταξιδέψει πρέπει να το καλοσκεφτεί γιατί θα κινδυνέψει Απ’ όλα τα’ άστρα του ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει κείνο που βγαίνει την αυγή και όλα τα σκοτεινιάζει Εσύ είσαι η αγάπη μου το πάθος ο και ο σεφτας μου η δύναμη για την ζωή και ο πρώτος έρωτας μου Μόνο εκείνος που αγαπά μπορεί να το πιστέψει πως της αγάπης ο καημός τη σταματά τη σκέψη Τα μάτια σου δεν μοιάζουνε με μάτια αλλού κόσμου, εκοιταξα τα μια φορά και κλέψανε το φως μου Κάνε τoν Θεέ μου θάλασσα και κάνε εμένα άμμο θέλει δεν θέλει να έρχεται στην αγκαλιά μου επάνω.
Μου είπε αμαρτήσαμε, μαζί που κοιμηθήκαμε, και άρχισε το κλάμα, μα αν είναι φως μου έκλημα, της είπα αυτό το πράμα, ας πάμε εις την κόλαση, να κρούσουμε αντάμα. .................................. Έλεγε ήμουν άνωστος, όμως καλά να πάθει. γιατί εγώ παντρεύτηκα κι αυτή είναι στο ράφι. ................................... Μ'ένα μαχαίρι δίκοπο, εάν μου κάνουν τραύμα, και στάξει αίμα σε χαρτί, το όνομα σου θα γραφτεί, χωρίς να λείπει γράμμα. .............................. Μη με ρωτάς αν σ’αγαπώ, και τι με βασανίζει, γιατί ειν' άδικο θα πω, τόσο πολύ να σ' αγαπώ, και άλλος να σε ρίζει. ..................................
"Όλα παιρνουν κ χάνονται στου κόσμου τη πορεία ένα μονάχα δε περνά η αληθινή φιλία!" "κι αν τα τερτίπια τσι καρδιάς πληγώνουν και πονούνε ας είναι οι φίλοι μου καλά που με παρηγορούνε" Λένε πως η καρδια χτυπά, Για να μας δίνει αίμα, Μα εμένα η καρδιά χτυπά, Για φίλους σαν εσένα..." "Μαύρη κι αν είναι η ζωή όλη και με πονάει ελπίδα φίλων σαν κι εσε' χαμόγελα σκορπάει." "Αν έχω φίλους σαν και σας δεν πρέπει να φοβάμαι πως σε χαρά ή σε καημό αμοναχός μου θα'μαι." Όλο τον κόσμο γύρισα σ' ανατολή και δύση τέτοια παρέα όμορφη δεν έχω συναντήσει. " "Σε κάθε πόνο ο φίλος σου παρηγοριά θα δώσει γι' αυτό ποτέ σου φίλε μου φίλο να μην προδώσεις." Ο πλουσιότερος τις γης είμαι και το πιστεύω... γιατί 'χω φίλους που 'ρχονται κάθε που τσι γυρεύω" "ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΠΟΡΩ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ" "Εγώ δεν έχω την καρδιά για να μου δίνει αίμα την εχω για να αγαπώ τους φίλους σαν ΕΣΕΝΑ!!" ΤΙ ΛΟΓΙΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΓΡΑΜΜΑ ΝΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΩ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΜΟΝΟ ΠΟΥ Σ'ΕΧΩ ΦΙΛΟ!!" "Όταν ο χτύπος της καρδιάς για πάντα σταματήσει, τότε και η φιλία μας στο υπόσχομαι θα σβήσει" Φίλος σου είμαι κι άνε θες έλα να δοκιμάσεις να πέσω πάνω στη φωτιά να σβήσει,να περάσεις"
Δεν είμαι Κρητικόπουλο, μηδ' απ' το Ψηλορείτη, τση μαντινάδες τση λαλώ σα να 'μουν απ' τη Κρήτη. 1). Μέλι μελένιο, μέλλει με, μελώνει το μυαλό μου που απ' τα χείλη σου κυλά, ως το λακκάκι τ' ώμου. 2). Μου ειν' ανάσα και χαρά του πασουμιού σου ο ήχος, μα μέχρι να 'βγω να σε δω, σ' έχει κρυμμένη ο τοίχος. 3). Πάνω σε μια μπούκλα σου κρεμάστηκα κι απόψε. Σα δε με θες να κρέμουμαι -αχ- τη μπουκλίτσα κόψε. 4). Θα 'ρθει καιρός που θα γελάς μα και καιρός να κλαίγεις κι ενώ πριχού κελάηδαγες, κουβέντα δε θα λέγεις. 5). Σαράντα χρόνια σα νερό στο κόσμο τον Επάνω και λίγες ώρες δε περνούν, το πόνο να γλυκάνω. 6). Πένα ζωντάνεψ' το χαρτί, γοργά να ταξιδέψει, να της χαϊδέψει τα μαλλιά και πίσω να ΄πιστρέψει. 7). Πίσω απ' τα μαλλάκια σου, αν τα παραμερίσω, βρίσκω 'να κόσμο όμορφο και κήπο παραδείσο. 8). Έναν που Έρωτα κρατεί, σα τόνε 'δει Πιωμένος, θα 'βρει χαμένο το Ρακή, απ' της καρδιάς το μένος. Μα κι ο Τρελός τούτης της γης σα 'δει Ερωτευμένο, θα πέσει να προσποιηθεί ευτύς το Πεθαμένο! 9). Σα Προμηθείς οι Ποιητές, Στο βράχο του Καυκάσου κι είναι τα σίδερα βαριά και πως θε να τα σπάσου; 10). Αν έχω τα μαλλάκια σου, -Θεό να μη πιστεύω- θα στα χτενίζω το πρωί, σπερνά θα στα μπερδεύω. 11). Έναστρη Νύχτα, άσφαλτα, δωσ' με στην Αφροδίτη, έρμαιο να οδηγηθώ στου Έρωτα τη Κρύπτη. 12). Η βουή και η αντάρα, ο σεισμός και η φωτιά, όλα μέσα μου χτυπούνε, το καθένα δυνατά. 13). Κάπα μου ρίξαν πορφυρή και στέμμα μου φορέσαν, σα Πρίγκηπας να τραγουδώ τα λόγια που σ' αρέσαν. (Ή) Χλεύης Πορφύρα κι αγκαθιών Στεφάνι μου φορέσαν, γιατί παντού τραγούδαγα, τα λόγια που σ' αρέσαν. (Ανάποδα) 14). Καβάλα λίγο το φίλι κι έλα να σε φιλήσω, μα μη το πάρεις τούτο 'δω για να σε πάει πίσω. 15). Οι Ώρες είναι Κάγκελα κι ο Χρόνος Φυλακή μου. Ζεστό Ψωμί τα Χείλη σου, Γλυκειά Ανταμοιβή μου. 16). Ρέει νεράκι δροσερό στο κόρφο που λατρεύω και σα διψάσω, αχόρταγα, εκείνονε γυρεύω. 17). Ρίξτε κοπέλλες τα μαλλιά κι εσείς οι νιοι, μαντήλια. Σα που χαροπαντρεύομαι, να σκάσει από τη ζήλεια. 18). Χαρτί και πένα πολεμώ, να στείλω σου μι' αράδα, μα τω χεριώ το τρέμουλο, τη κάμει μαντινάδα. 19). Χτίζουν φωλιές τα λόγια σου, στους τοίχους της καρδιάς μου σα ταξιδιάρικα πουλιά, φίλοι της μοναξιάς μου! 20). Γυρίζει το κορίτσι μου και θα φεγγέψει ο τόπος να του μιλώ, να το φιλώ, για 'με δε θα 'ναι κόπος. 21). Σκέψεις βουνά, λόγια φτωχά, ηλιόλουστο κελλί μου. ψωμί πικρό, γλυφό νερό, γλυκειά ανταμοιβή μου. 22). Βαριά ποδάρια κουβανώ κι ένα βαρύ φορτίο και σα καλός κατάδικος, τη κάθειρξη εκτίω. (Ή) Ποδάρια μ' αλυσόδετα, πολύ βαρύ φορτίο, στου Έρωτα το Κάτεργο, τη κάθειρξη εκτίω! 23). Όλα τα είδα στο Ντουνιά. Εγύρισα τη Πλάση! Τι κι αν με ξέχασαν πολλοί; Δεν έχω 'γω ξεχάσει! 24). Σταγόνες με ξεδίψαγαν. Να... τόσες δα, μικρούλες! Στιγμές αξίζουν στη Ζωή: Να... τόσες δα στιγμούλες! 25). Μου 'φερες μάτια να σε 'δω, χέρια να σε χαϊδέψω, μα σα μου έφυγες μικρό, με τι να σ' αγναντέψω; 26). Γιάντα να μη σε αγαπώ; Να μη σε θέλω, γιάντα; Μου 'δωκες λόγο για να ζω και στη καρδιάν αβάντα! 27). Σαν η ντροπή στα μάγουλα, σκουραίνει την ελιά σου, φλογίζει μου τα σωθικά, το συναπάντημά σου! (Ή) Σκούρα και μακριά μαλλιά, μάτια π' αλλάζουν χρώμα. Τροφή στα χείλη μ' η ντροπή σα σε φιλώ στο στόμα! 28). Νερό στ' αυλάκι κύλησε και λόγια που πετάξαν. Δάκρυα που στεγνώσανε, μα τη καρδιά χαράξαν. 29). Οι Εποχές αλλάζουνε, μα 'γω στα ίδια μένω κι απ' το στενό σου σα περνώ, δύσκολα το διαβαίνω. 30). Με της Κανέλας τον ανθό, μ' ένα κλαράκι Δυόσμο και μ' ένα σου Χαμόγελο, κυρίεψα τον κόσμο! 31). Καρδιά μονάχη σα θα δεις, μη τη θαρρείς μονάχη. 'Αλλη καρδιά, για συντροφιά, στο κόσμο μέσα θα 'χει! 32). Το φλογισμένο μου μυαλό ξελαχταρά να σβήσει κι η πονεμένη μου καρδιά, μιαν άλλη ν' αγαπήσει! 33). Τ' άστρι αυτό το φωτεινό που ψήλαθε κοιτάζει, τις δυο καρδιές, τις μακρινές, σιμά τις πλησιάζει! 34). Ενήστεψές μου το φιλί και δίψασα για σένα. Προτίμησες το Χάροντα, παρά να 'ρθεις σε μένα. 35). Ο Δήμιος δημιουργεί και στέκεται ο Στάθης και το Μελέτη να ρωτάς, αν θέλεις για να μάθεις.
"Όσο κι αν είσαι μακριά Μες την καρδιά μου σε χω, Και με την σκέψη πως θα ρθεις Το χωρισμό σου αντέχω " "Εσύ που με δασκάλευες ίντα θα πει αγάπη, στου χωρισμού σου μάθε με να ζω τον εφιάλτη." "Εσύ κυρά μου υποχωρείς μα εγώ θα παραμείνω στα όνειρα που κάναμε και τα δωσες σ'εκείνο" "Κρύβω το δάκρυ να μην πεις στο μισεμό πως κλαίω κι ενώ υποφέρω γελαστά το γειά σου,σου το λέω...!" "Φεύγεις μα δεν με ρώτησες μόνη μου πως θα ζήσω κι ανέ μπορέσω χώρια σου μπροστά να συνεχίσω...!" "Της θάλασσας τα κύματα σε πήρανε καρδιά μου, αυτά ξαναγυρίσανε μα εσυ έμεινες μακριά μου." "Χωρίσαμε και έμαθα πως το'χει μετανιώσει μα είναι αργά σ'ένα νεκρό πάλι ζωή να δώσεις..." "Την ώρα που τα χείλη της τον χωρισμό μας είπαν δυο δάκρυα απ'τα μάτια μου χωρίς να θέλω βγήκαν....." "Ο άνθρωπος που αγαπά, αν τύχει και χωρίσει, τη θέση του στα χαμηλά, να πέσει δε θ' αφήσει.." "Χωρίσαμε κι ίσως αλλού κάνεις αγάπης χάδια μα γω θα 'μαι το όνειρο που σε ξυπνά τα βράδυα"\ "Εσύ μου'λεγες πως μ'αγαπάς τώρα που πάς ψυχή μου αυγή και γλυκοχάραμα στη σκοτεινή ζωή μου..." "Έχω αναμνήσεις αρκετές, χώρια σου για να ζήσω, εσένα σ' έχασα, μα αυτές, να χάσω δεν θ' αφήσω.."
Σχετικά με οχήματα Έλυσα το χειρόφρενο τσι σκαφτικιάς του Σίφη Και τσούρληξε και πλάκωσε την αίγα και το ρίφι Τ' απόγευμα τσι Παρασκής να μην ποτίζεις γλάστρες Γιατί περνώ με το παπί και το γεμίζεις λάσπες. Οταν περνάς απ"το στενό να μη γλακάς με φόρα γιατί δέν έχεις ΑΒS καί είναι κατηφόρα Eχάλασα τ' αγροτικό να 'ρχομαι στο χωριό σου Γιατί 'χει χωματόδρομο, γαμω το δήμαρχό σου Σαν αποθάνω βάλτε μου τη μηχανή στο μνήμα μα να τη στέσετε καλά να μη χυθεί βενζίνα Στο τέσσερα επί τέσσερα θα βάλω παραπέτι Όντε θα κάνω τσακπινιές ο σκύλος να μη πέφτει Σχετικά με κινητά και κομπιούτερ Σε μέρη που το κινητό δεν πιάνει μου πηγαίνεις Κι όσο δεν είναι εφικτή η κλήση με τρελαίνεις Τη μέρα που σε γνώρισα φόρεσα μαύρο φούτερ και τ' όνομά σου έγραψα στη μνήμη του computer. Σου 'στειλα τα e-mail μου μα εσύ πριν τα ανοίξεις στον Κάδο Ανακύκλωσης διάλεξες να τα ρίξεις. Θα κάνω site την καρδιά με σένα αν μπορέσω και με ένα κλικ στα αριστερά θα σε αποθηκεύσω. Θα γίνω hacker της καρδιάς τους κωδικούς να σπάσω να σ' έχω σ' ένα CD- ROM να μη σε ξανά χάσω Πήρες καινούργιο κινητό και είσαι μες την τρέλα γιατί το προηγούμενο ήτανε μπαχατέλα Φαίνεται είναι ακριβές του κινητού σου οι κλήσεις Γι αυτό και στα μηνύματα δεν δίνεις απαντήσεις Και βουκολικά... Σ' αγαπώ ως αγαπά ο γάίδαρος τα χόρτα η γάτα τα γατάκια της κι ο πετεινός τη κότα. 40 χρόνια βοσκηκή αυτό δεν είναι λύση γι αυτό και γω το χειμαδιό το φύτεψα χασίσι Πιάσε καλά και διάβασε και μένα μη με παίζεις Γιατί σε βλέπω στην κορφή τα πρόβατα ν' αρμέγεις Το άλλο φύλο... Ένας λεβέντης στρατηγός γνώρισε μια κυρία όμως εκείνη εγνώριζε όλη τη μεραρχία! Όμορφη είσαι κοπελιά, εν πάση περιπτώσει να δούμε κι ο πατέρας σου ήντα λεφτά θα δώσει. Και λίγη μόδα... Το μαύρο το πουκάμισο το πήρα απ"του αρμάνι σαρανταδυό χιλιάρικα το γαμημένο κάνει
ααααααχ!!!!Μαντινάδες...οι αγαπημένες...είναι έρωτας, είναι πάθος, είναι πόνος, είναι καημός, είναι χαρά, είναι πατρίδα, είναι νοσταλγία, είναι όλα... Όλα όσα μπορουν να εκφραστουν απλά και μέσα από την καρδιά ... Τις λατρεύω...και θεωρώ ότι είναι Τέχνη...και μάλιστα μεγάλη... "Μαντινάδα λέγεται η στροφή με δυο στίχους, συνήθως δεκαπεντασύλλαβους (άρα η μαντινάδα έχει απαραίτητα 30 φωνήεντα και όσα να ‘ναι σύμφωνα) και τέσσερα ημιστίχια, από τα οποία ομοιοκαταληκτούν απαραίτητα το τρίτο με το τέταρτο. Αν ομοιοκαταληκτούν και τα άλλα ημιστίχια, έχουμε πλούσια ομοιοκαταληξία. Το μέτρο ( οι τονισμένες και άτονες συλλαβές, καθώς και αυτές που άδονται με επιμήκυνση ή επιβράδυνση) των στίχων της μαντινάδας, είναι ανάλογο με το σκοπό ή το μέτρο του χορού που συνοδεύει. Η λέξη μαντινάδα είναι παρασύνθετη από τις λέξεις «μαντεύω - μαντεύομαι» και «άδω». Μαντινάδα = το άδ(η)μα > άσμα με μαντικό περιεχόμενο, άρα το ποίημα που περιέχει χρησμό (προφητεία) ή άλλως προμήνυμα, έκφραση απόκρισης, προαίσθημα ή συναίσθημα κ.τ.λ. Η λέξη άδω προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «(κ)άδω» = τα λέω ωραία, άρα ψάλω ή θρηνώ κ.τ.λ. απ´όπου και τα λατινικά ca(n)do, καντάδα, candada ή cantata κ.α. Κατ’ άλλους η λέξη μαντινάδα προέρχεται είτε από το βενετσιάνικο matinada = ιταλικά mattino είτε από το λατινικό mandatoum. Ωστόσο η βενετσιάνικη λέξη mane > mattino = η αυγή, έχει έννοια που δε συνάδει προς αυτή της ελληνικής λέξης «μαντινάδα». Ομοίως η λατινική λέξη mando > mandatoum = το μαντάτο, η εντολή ( και εξ αυτού «άκουσες τα μαντάτα» = άκουσες τις εντολές, άρα τα νέα) έχει έννοια που δε συνάδει με αυτή της ελληνικής λέξης «μαντινάδα». Προφανώς αυτά να είναι δάνεια από τα ελληνικά «μαντεύω, μαντινάδα…», όπως και τόσες άλλες ιταλικές λέξεις: teatro, commodia έχουν ρίζα ελληνική. ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑΣ Σύμφωνα με το Στράβωνα (Γεωγραφικά Ι, IV ), ο κρητικός μάντης και προφήτης Επιμενίδης (6ος αι. π.Χ.) έγραφε τους καθαρμούς και τους χρησμούς σε ποίηση, έπη. Ομοίως, ο Παυσανίας («Αττικά», 34) αναφέρει ότι στο μαντείο του Αμφιάραου (Το Αμφιαράειο ήταν μαντείο, ναός και θεραπευτήριο κοντά στον Ωρωπό και στο οποίο γινόταν και αγώνες μουσικοί και γυμνικοί) υπήρχε ένας Κρητικός με το όνομα Ιοφών από την Κνωσό που τους χρησμούς των εξηγητών τους έλεγε με εξάμετρους στίχους και μ´ αυτά είχαν φτιαχτεί έπη. Ο Διόδωρος Σικελιώτης (Ιστορική Βιβλιοθήκη 5, 74 - 76) μας πληροφορεί ότι ο Απόλλωνας, ο Θεός της μουσικής, αν και ονομάζεται Λύκιος και Πύθιος, γεννήθηκε στην Κρήτη και εκεί εφεύρε τη λύρα και τη μουσική, το τόξο και την ιατρική με τα φάρμακα, μέσω μαντικής. Ειδικά τη λύρα του την επινόησε ο Ερμής. Γιος του Απόλλωνα ήταν ο Ασκληπιός , στον οποίο έμαθε τα της ιατρικής και έτσι ο Ασκληπιός έγινε μετά ο Θεός της ιατρικής. Επομένως η ποίηση και η μουσική ξεκίνησαν από την Κρήτη ή είναι στο αίμα των Κρητικών εδώ και χιλιάδες χρόνια, από Μινωικής εποχής." "Θεέ μου συγχώρησέ τη 'νε και μην της πέψεις πάθη, γιατί γυναίκες σαν κι αυτή είναι δικά σου λάθη." Θεέ μου και να 'ταν δυνατό δέκα φορές να ζούσα δέκα φορές πιο δυνατά εκείνη ν' αγαπούσα. Να σ' αγαπήσω πιο πολύ μπορώ, μα δε το κάνω γιατί συνήθως στη ζωή ό,τι αγαπώ το χάνω... Αισθάνομαι να 'σαι παντού σε κάθε κίνησή μου, ακόμα κι η ψευδαίσθηση σε θέλει στη ζωή μου! Μην με ρωτάς αν σ´αγαπώ ρώτα με πως αντέχω τσι ώρες που δεν σε θωρώ κοντά μου να μη σ´έχω.
Την αγάπη μου εγώ καρτερώ γιά να προυπαντήσω, τα ολόγλυκα χειλάκια της θέ εγώ να τα φιλήσω!! ------------------------ Κι αν δέν μού κρένει η μάννα σου, κι ο κύρης σου φοβερίζει το Κριτικό μου το μυαλό πίσω δέν το γυρίζει!!! ----------------------- Δέν έχει νόημα ο παράς, ίντα πράμα δέν ξέρω τα σωθικά μου με πονούν με κάνεις να υποφέρω!!! ------------------------- Την Κρήτη όλη να διαβώ κι όλη να περπατήσω, στα ολόμαυρα τα μάτια σου θέ να γυρίσω πίσω!! --------------------- Φαντάρο με εντύσανε με το χακί το χρώμα, βάλε μωρέ σύντεκνε μιά ρακί ακόμα!! -------------------- Μία φωτογραφία σου έχω παρηγοργιά μου την εκοιμίζω αγκαλιά είναι η συντροφιά μου!!
Γελάς και με τα χέρια μου τα μάτια μου σκεπάζω, πολλές φορές στης ομορφιάς τα θαύματα τρομάζω.. Ο ήλιος όταν πρωτοβγεί στέκει και σε κοιτάζει, γιατί μπροστά στα μάτια σου κι αυτός ζητιάνος μοιάζει. Η ομορφιά δεν βρίσκεται στα πρόσωπα του κόσμου βρίσκεται μέσα στις καρδιές και στην ψυχή μας φως μου. Η ομορφιά δεν βρίσκεται στα πρόσωπα του κόσμου βρίσκεται μέσα στις καρδιές και στην ψυχή μας φως μου. Ποιος ουρανός δε θα 'θελε να έχει εσένα αστέρι, που κάνεις και τη νύχτα του να μοιάζει μεσημέρι."
λειπεις και δεν μπορω να πω οτι αυτο μ'αρεσε ι μα δεν θα αφησω την καρδια ξανα να με πονεσει. ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΗΜΟ ΔΑΚΡΥ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΟΙΑΣΕΙΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΕΥΤΙΧΗΣΜΕΝΗ δάκρυ καημός και βάσανα..κάποιες φορές ξεχνάνε εμένα δεν ξεχάσανε κι όλο σιμά μου πάνε... Για μια φιλιά δίνω ζωή χωρίς να λογαριάσω αν έχω ακόμη πίσω μου χρόνια να τα περάσω Μες στο περβόλι μοναχός πώς ζεις καημένε κρίνε? Σαν τον καημό της μοναξιάς άλλος καημός δεν είναι.. Το σ'αγαπώ δεν θα στο πω μονό μην επιμένεις λέξεις ν'ακούσεις μη ζητάς πού δεν καταλαβαίνεις. Δεν θα σου πω το σ'αγαπω στο λεν τα δακρυα μου που τρεχουν ασταματητα τωρα που ζεισ μακρια μου omorfo einai na agapas , na klais, na noitheis pono , me ayto to tropo ektimas oti aksizei mono! Κάποιος που δε μ'αγάπησε με πήρε από κοντά σου συγχωρεσέ με γύρισα πόνε στην αγκαλιά σου. ΕΙΠΕ ΔΙΨΩ ΚΙ ΕΓΙΝΗΚΑ ΒΡΥΣΗ ΝΑ ΞΕΔΙΨΑΣΕΙ ΚΙ ΕΙΠΑ ΡΙΓΩ ΚΙ ΕΓΙΝΗΚΕ ΧΙΟΝΙ ΝΑ ΜΕ ΣΚΕΠΑΣΕΙ!!!! ΟΡΚΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΟΥ ΔΙΝΕΣ ΚΙ ΕΚΑΝΕΣ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ,ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΠΡΟΔΩΣΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟ ΘΕΟ ΣΟΥ.. ΣΤΟΥ ΠΡΙΝΟΥ ΤΟ ΞΕΡΙΖΩΜΑ ΜΙΑ ΡΙΖΑ ΑΝ ΑΠΟΜΙΝΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΜΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΑΛΙ ΔΕΝΤΡΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ... ..ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΕΝΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΡΙΝΟΣ ΘΕ ΝΑ ΛΟΓΑΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΓΑΠΗ ΕΠΑΙΘΑΝΕ ΓΙΑΥΤΗ ΞΑΝΑΓΕΝΝΑΤΑΙ.. ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΓΕΛΑΣ ΔΕΝ ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΣΕ ΦΩΝΑΞΑ ΣΕΒΝΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΖΩΗ ΜΟΥ. Μ'ΑΡΝΘΗΚΕΣ ΤΙ ΚΕΡΔΗΣΕΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ ΤΙ ΒΡΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΒΡΙΣΚΕΣ ΦΩΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ
ΕΑΝ ΓΕΛΩ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΧΑΤΗΡΙ ΓΙΑ ΜΙΑΣ ΦΙΛΙΑΣ ΠΟΥ ΠΙΝΑΜΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΟΝH ΘΑΡΡΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΠΕΡΝΩ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑ, ΠΑΙΡΝΩ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗ ΜΟΝΑΞΑ ΚΑΙ ΤΣΙ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΘΕΣ ΔΕ ΘΕΣ, ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΘΑ ΜΕ ΒΑΝΕΙΣ, Σ' ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ,Σ' ΟΤΙ ΛΕΣ ΦΩΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Σ' ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ... Σ' ΤΣΙ ΝΥΧΤΑΣ ΤΗ ΒΑΘΕΙΑ ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΗΣΥΧΑΖΕΙ ,ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΝ ΑΚΟΥΣ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ,ΠΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ ΦΩΝΑΖΕΙ.... θεέ μου και να χα δύναμη. .για μια στιγμή και μόνο... να φεύγα μπάς και ξέφευγα.. απ του καημού το πόνο... .να δώ πώς είναι τση χαράς τα δάκρια στα μάτια... μπας και ξεχάσω ν μετρώ.. τσ ερμης καρδιας κομμάτια... ΣΩΜΑ ΚΑΡΔΙΑ ΨΥΧΗ ΚΟΡΜΙ ΕΛΠΙΔΑ ΦΩΣ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΞΑΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΖΩΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ Η ΑΓΑΠΗ ΛΕΝΕ Η ΠΑΛΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΣΒΗΝΗ ΜΑ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ ΘΑ ΠΟΜΕΙΝΗ ΛΕΙΠΕΙΣ Κ ΚΑΝΕΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟ Κ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ Κ ΨΑΧΝΩ ΤΡΟΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΩ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΝΑ ΠΛΑΓΙΑΖΕΙ ΟΤΙ ΠΟΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΕΧΩ ΔΕΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΗ ΟΤΑΝ ΓΛΥΚΑ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΣΟΥ να μπόρουνα να έκανα λουλούδια το σεβντά μου, να γίνει ο κοσμος ενας μπαξες απ' τ'αχ του 'ερωτά μου....
ΟΛΟΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΔΙΑΒΗΚΕ ΣΕ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΑ ΣΕ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑ ΒΓΗΚΑΝΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.. ΠΟΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΑ ΠΕΨΩ Τ'ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΖΩ ΑΥΓΗ ΝΑ ΜΗ Τ'ΑΓΓΙΖΕΙ.. ΕΣΠΑΣΑΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ Τ'ΑΗΤΟΥ ΣΤΗ ΜΠΟΡΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑ Η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΑΗΤΟΣ ΠΑΝΩ ΘΑ ΓΡΑΦΕΙ ΠΑΛΙ.. ΕΧΩ ΑΝΤΑΡΤΙΣΣΑ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΣ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΣΕΒΝΤΑ ΤΟ ΧΕΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ! ΤΙΝΟΣ ΜΠΑΞΕ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΟΣ ΠΟΙΑΝΟΥ ΒΕΛΟΥΔΟΥ ΧΝΟΥΔΗ ΠΟΙΟΥ ΚΥΚΝΟΥ ΕΙΣΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΟ ΠΟΙΑΝΗΣ ΧΑΡΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.. ΣΑΝ ΣΕ ΚΟΥΡΑΖΕΙ Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΒΓΑΛΕ ΜΕ ΑΠ'ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ ΔΕ ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΟΥ.. ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΘΕ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΔΕ ΒΑΣΤΩ ΤΟ ΠΟΝΟ ΝΑ ΛΥΤΡΩΘΩ ΑΠ'ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΣ'ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΩ. ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΤΑΧΤΗ Π΄ΑΦΗΣΕΣ ΕΓΩ ΘΑ ΚΑΤΟΡΘΩΣΩ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΚΙ ΑΛΛΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΛΙ ΝΑ ΣΟΥ ΤΑ ΔΩΣΩ.. Ο,ΤΙ ΘΥΜΟΥΜΑΙ ΕΞΕΧΑΣΕΣ ΚΙ Ο,ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΚΙ ΟΠΟΥ ΑΝΑΘΡΕΦΩ ΟΝΕΙΡΑ ΠΝΟΗ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΣΑΙ... ΘΑ Σ΄ΑΓΚΑΛΙΑΣΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ... ΝΑ ΛΕΓΕΤΕ ΠΩΣ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΕΣ ΣΈΙΧΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ.. ΣΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ ΝΟΥ ΠΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΛΕΝΕ Σ'ΕΚΡΥΨΑ ΜΑ ΣΕ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΤΑ ΜΑΘΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΚΛΑΙΝΕ.. ΕΓΩ ΤΣ'ΕΛΠΙΔΑΣ ΤΟ ΚΕΡΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΒΗΣΜΕΝΟ ΘΑ ΤΟ ΚΡΑΤΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. ΕΓΩ ΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΟ ΓΟΛΓΟΘΑ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΕΣΥ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΟΥ ΦΟΡΤΩΣΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ.
Στο κείμενο μπορείτε να χρησιμοποιείτε Wiki ή HTML tags.
